Ik kon niet geloven dat hij alsnog overleden was

Het was een prachtige dag geweest. Mijn maat en ik spraken ’s avonds af om een rondje te rijden met de auto. Ik haalde mijn vriend op en we besloten naar het strand toe te gaan om de mooie ondergaande zon te bekijken.
Na een uur kwamen we in Bergen aan Zee aan. We parkeerden de auto en we liepen naar het strand. Wat een geweldig uitzicht met het strand, de zee en de mooie ronde ondergaande zon!
De zon begon langzaam onder te gaan en we besloten naar twee klasgenoten van mijn vriend te gaan in Callantsoog. We stapten in de auto en ik reed weg. Toen maakte mijn telefoon een geluid, die ik nog niet vaak hoorde. Een melding van HartslagNu via de app!
Reanimatie in Bergen aan Zee, 700 meter verderop en via de ‘routeplanner’ werden we geleid naar het adres. Linksaf, rechtsaf, stukje rechtdoor, een langzaam rijdende oosterbuur attendeerde ik met mijn groot licht, dat ik er graag langs wil. Dat werkte, yes!
‘Over 50 meter links afslaan, daarna na 100 meter bestemming bereikt’. Ik volgde de routeplanner op mijn telefoon. ‘Shit, gesloten verklaring’, zei ik, terwijl ik toch het straatje in reed. Ik zag het huisnummer en ik parkeerde aan de overkant bij de buren op het pad, zodat de weg vrij bleef voor de politie en ambulance. Terwijl ik uitstapte, reed er een politiewagen voorbij, die stopte voor het huis. Ik melde mij als burgerhulpverlener en trok samen met de twee agenten een sprintje naar de woning.

Mijn maat bleef bij de weg staan om de ambulance en andere burgerhulpverleners op te vangen. Ondertussen belde de ene agent aan, terwijl de andere agent met de AED en ik naar achter liepen waar wij veel emotie hoorden. In de achtertuin lag een man, die gereanimeerd werd door een hevig geëmotioneerde vrouw, die smeekte om hulp. Ik na, de reanimatie van mevrouw over en begon met masseren. Mevrouw bleek de dochter van de man te zijn. Zij was zo emotioneel dat wij er zenuwachtig van werden. In een paar woorden vertelde ik wat we gingen doen, wat we konden en of ze bij de weg wilde gaan staan om de ambulance op te vangen en zich te meldden bij mijn maatje. Ik hoopte dat mevrouw alles vertelde en dat mijn vriend zou vragen wat er aan de hand was.

Na mijn 30e keer masseren, wilde ik gaan beademen. Toen zag ik dat meneer een flinke hoofdwond had en allemaal bloed op zijn gezicht had. Ik ging door met masseren en ik gaf aan dat er een masker nodig was. ‘Shit, het masker is er niet’, hoorde ik achter mij. Direct schoot mij te binnen dat ik nog een nieuw masker in de auto van mijn tante had liggen.
De agent nam mijn reanimatie over, waarna ik met een noodgang naar de auto rende om dat masker te pakken en ook met een noodgang weer terugging. Ik zag mijn vriend de dochter troostten. Terug in de achtertuin ging ik bij het hoofd zitten en op het teken van de agent gaf ik 2 beademingen. Ondertussen had de andere agent de AED aangesloten en werd er geschokt. We rouleerden van taak, totdat de ambulance arriveerde: dan beademde de ene agent, reanimeerde de andere agent en bediende ik de AED. Dit verliep fantastisch, terwijl we elkaar niet kenden. We rouleerden tijdens het opladen van de AED. Het was nu mijn beurt om te gaan reanimeren. ‘Schok 3 is toegediend, start reanimatie’ klonk. Ik begon te masseren, waarna de agent ons attendeerde op een flesje Nitrospray*, dat in de tuin ligt. Ze wisten niet wat het was. Als Verzorgende IG in opleiding wist ik het wel. Het is een spray voor mensen met hartklachten. Meneer was dus al hartpatiënt.

Na 7 schokken en 2 keer ‘geen schok geadviseerd’, kwam de First Responder* aan. Die was zeer positief over ons handelen en hoe we bezig waren. Dat gaf een top gevoel, dat hij het zei. Niet veel later arriveerde de ambulance en de ambulancemedewerkers namen de reanimatie over. Een agent bleef assisteren, waarna de andere agent en ik naar de dochter van meneer liepen. Ze was gekalmeerd. Nu konden we nog de benodigde informatie inwinnen, waaronder of mevrouw gezien had wat er was gebeurd en hoe lang meneer er al lag. De dochter is begonnen met de reanimatie en zij wist niet hoe lang meneer daar al lag. Het kon 20 minuten zijn of 10 seconden. Ik gaf dit door aan de ambulancedienst, terwijl de agent gegevens van mevrouw noteerde. De informatie die ik overbracht, is ook belangrijk voor hun. Ik hoorde dat, met medicatie en medische trucjes, meneer weer een eigen hartslag en ademhaling had. Uit vreugde gaf ik de aanwezige agent en de drie ambulancemedewerkers een high five. Jemig wat was ik blij zeg!
Samen met de ambulancechauffeur haalde ik de brancard op, legden we de man op de brancard en reden we naar de ambulance toe. Meneer werd met toeters en bellen naar het ziekenhuis gebracht.

Mijn vriend stond bij de auto en vol ongeloof over wat er gebeurd was, stapten we in, belden de twee klasgenoten af en gingen naar huis. Bijzonder dat we dit hebben meegemaakt en blij dat meneer het overleefd heeft.
De dag daarna kwam ik uit mijn bed met enorme spierpijn in mijn onderrug, billen en bovenbenen. “Man, hoe ga ik de dag doorkomen?” vroeg ik mij af. Vrijdagavond werd ik gebeld door politie met de mededeling dat meneer in het ziekenhuis was overleden op 80 jarige leeftijd. Ik kon niet meer zeggen dan: “oké, bedankt voor je telefoontje” en ik hing op. Vol ongeloof. Toeval of niet: mijn vriend kwam net aangelopen, gaf mij een high five en zei “dat meneer het overleefd heeft, geweldig!”. Ik vertelde het trieste nieuws en ook hij reageerde vol ongeloof. We hebben geen leuk weekend gehad, maar konden er goed over praten met elkaar. We hebben alles gedaan wat we konden, gevochten voor een leven voor een man die we niet eens kennen, met helaas een minder resultaat.

*Nitrospray is een spray die als er een pijn of beklemmend gevoel op de borst optreed, die de bloedvaten verwijdt om een goede doorbloeding te krijgen bij hartpatiënten.
* First Responder is een verpleegkundige van de ambulancedienst die solo in een ambulance voertuig rijdt om dringende medische hulp te verlenen.