Ik realiseerde mij dat ik geen dienst meer had. De man begreep niet wat ik kwam doen

Op Eerste Kerstdag had ik de avonddienst tot 23 uur. Die liep uit door een aanhouding en de hierbij horende administratie. Klokslag 00.30 uur kwam ik thuis en schonk ik nog even een drankje in samen met mijn vriendin.

Op dat moment kreeg ik een sms en dacht ik nog: “wie sms’t mij nog zo laat? Toen ik keek, zag ik de melding van HartslagNu. Ik was eerst even verbaasd, maar realiseerde mij toen al snel dat er geen tijd was voor twijfel. Vanuit mijn werk heb ik al diverse malen gereanimeerd en ben ik mij er dan ook van bewust dat tijd een cruciale factor is. Ik heb vervolgens snel nog even gekeken waar de bewuste straat lag en ben in de auto gestapt er naar de opgegeven locatie gereden.

Toen ik aankwam voelde het in eerste instantie even vreemd. Ik zag wel al een surveillanceauto staan van mijn collega’s, maar voor de rest was het doodstil op straat. Toen zag ik opeens een man op de oprit van de betreffende woning staan. Ik realiseerde mij toen opeens dat ik nu niet in diensttijd was, geen uniform meer aanhad en dat deze man dus geen idee wie ik was en wat ik kwam doen. Ik maakte mij meteen bekend aan als burgerhulpverlener. De man wees mij meteen door naar de voordeur van de woning en hij zei tegen mij dat de politie al binnen was. Eenmaal binnen ging de automatische piloot weer aan. Ik kwam op een slaapkamer en zag mijn collega’s die net begonnen met reanimeren en de AED uit hun dienstvoertuig hadden aangesloten. Twee verbaasde gezichten keken mij aan waarop ik meteen antwoordde dat ik via burgerhulpverlening ook de melding had gekregen. Vervolgens zijn we met ons drieën aan de slag gegaan zoals altijd getraind wordt. De aangesloten AED controleerde tot tweemaal toe het slachtoffer, maar adviseerde geen schok, waarna we gewoon doorgingen.

Inmiddels arriveerde de eerste, en kort hierna de tweede ambulance. Ook vanuit het ambulancepersoneel kwam enige herkenning naar mij, maar ze konden het door ontbreken van het uniform in eerste instantie ook niet plaatsen. Samen met het ambulancepersoneel zijn we vervolgens een tiental minuten doorgegaan. Mijn collega’s en ik wisselden elkaar af met de hartmassage. Opeens constateerde een van de verpleegkundigen een hartritme. Ik zag deze vervolgens ook duidelijk via de buik van het slachtoffer. Snel werd het slachtoffer klaar gemaakt voor transport naar het ziekenhuis en hebben we nog geholpen met het naar beneden tillen van het slachtoffer. Hierna spoedde de ambulance zich naar het ziekenhuis. De dag erna hoorde ik dat het slachtoffer op de IC lag en dat het zelfs een familielid betrof van een collega. Helaas is het slachtoffer enkele dagen later overleden.

Al met al een hele ervaring die een behoorlijke indruk op mij heeft gemaakt. Vanuit mijn beroep heb ik al heel veel reanimaties gedaan, maar doordat het nu opeens vanuit mijn privépersoon was, voelde het toch heel anders. Ik heb in ieder geval, ondanks de afloop, het gevoel gehad dat ik samen met mijn collega’s een verschil heb kunnen maken in de overlevingskans van het slachtoffer. Ik hoorde later dat mijn collega’s op het moment van de melding één straat van het slachtoffer verwijderd waren. Hierdoor konden ze snel de reanimatie starten. Ook hoorden we dat de artsen in het ziekenhuis hadden aangegeven dat het slachtoffer kansloos was geweest, indien de hulpverlening niet zo snel was gestart.