Ik ben trots op mezelf zoals ik dat ook op een ander zou zijn als die zoiets zou doen

Ervaringsverhaal van Bas

Ik heb een dagje vrij. We zijn alles aan het inpakken voor onze vakantie en zijn zo goed als klaar voor vertrek. Het enige wat ik nog moet doen is een avondcursus. Die cursus start om 17:30 uur en ik besluit ruim op tijd te vertrekken om me maar niet te hoeven haasten. Ik heb tenslotte vakantie. Ik stap in de auto en dan zie ik een SMS binnen komen met de inhoud:

HartslagNu OPROEP! Ga direct naar het slachtoffer op adres ….

Einde ontspanning en start adrenaline. Ik start de auto en ga via de routebeschrijving naar het adres. Ik zie in mijn binnenspiegel dat er nog een auto richting hetzelfde adres rijdt. We komen tegelijk aan en zien al een man voor de deur van een huis staan. Ik stap uit en vraag eerst aan de vrouw die uit de auto achter mij stapt op ze ook via de HartslagNu app komt. Ze zegt ja! Mooi denk ik, dan ben ik niet alleen.

De man ziet meteen dat wij niet voor niks daar komen en stuurt ons naar binnen. Binnen staan een aantal mensen huilend in paniek naar boven te wijzen en roepen dat hij boven ligt en dat we moeten opschieten. Ik ren naar boven en loop eerst langs een kamer waar ik niemand zie liggen. Vervolgens loop ik door en zie een grauwe blauwe man op bed liggen. Ik zeg, hij moet van het bed af. De vrouw die met mij mee naar boven is gelopen pakt zijn benen en ik pak (iets wat onhandig) de man bij zijn bovenarmen terwijl ik zijn hoofd ondersteun. We leggen hem op de grond en schuiven het bed zo ver mogelijk aan de kant.

Dan begint de vrouw direct met hartmassage. Beademen is niet mogelijk, omdat er schuim en bloed in de mond van de man zit en eruit loopt. Ik heb geleerd dat beademen niet het belangrijkste is dus ondersteun de vrouw totdat de politie binnen komt lopen. De politie neemt het reanimeren over en ik pak de AED aan van de tweede agent en knip de bovenkleding van de man open en sluit de AED aan. De agent geeft mij handschoenen die ik haastig aan trek en ik krijg een masker voor de beademing zodat we die alsnog kunnen toedienen.

Dat doe ik dan ook. Ik til zijn hoofd iets naar achter plaats twee vingers onder zijn kin en plaats het masker over zijn mond en neus. Dan blaas ik net zo hard waardoor zijn borstkas omhoog komt. Vervolgens gaat de agent weer verder met reanimeren. Dan komt het ambulance personeel binnen. Zij nemen de reanimatie over van ons en wij vertellen alles wat we tot dan toe hebben gezien en gehoord. Ik blijf nog even in de kamer om een infuus vast te houden en besluit dan weg te gaan. Ik word bedankt door de politie en ga naar beneden.

Beneden aangekomen zie ik de vrouw van de man zitten en nog wat mensen. Beneden stond ook nog een agent die vroeg of hij mij nog een gesprek met slachtofferhulp konden aanbieden om de reanimatie te evalueren. Dat hoefde van mij niet en ik ben naar buiten gelopen waar een menigte aan mensen gespannen aan de overkant van de straat stonden te kijken.

Aan de blauwe latex handschoenen die ik nog aan had konden ze zien dat ik er iets mee vandoen had en directe buren kwamen polshoogte nemen. Ik heb gezegd dat ik geen dokter ben en er niets zinnigs over kan zeggen en ben weer in de auto gestapt om vervolgens alsnog naar de cursus te gaan. Ik merk dat ik toch wat begin te trillen van de adrenaline en ga maar wat mensen bellen om mijn verhaal te doen en dat voelt fijn.

Het ging zo snel en het is best onwerkelijk om ineens in zo’n situatie terecht te komen. Ik voel langzaam dat de spanning ruimte maakt voor trots. Ik ben trots op mezelf zoals ik dat ook op een ander zou zijn als die zoiets zou doen. Ik voel me ook zeer waardevol. Ik heb echt wat mogen toevoegen aan de eventuele redding van een mensenleven (al weet ik jammer genoeg niet of de beste man het heeft gered).