De partner was zo in shock

Ik lag te slapen en ineens hoorde ik een wervelend geluid. Ik werd gewekt door het geluid wat ik eerder hoorde. Ik herinnerde mij dat geluid van een vorige keer, waardoor ik toen niet snel doorhad wat het was.

HartslagNu heeft een bericht gestuurd! Nu besefte ik wel degelijk wat er aan de hand was en ik keek op mijn telefoon. Ik zag dat het in mijn straat was, aan dezelfde kant. Ik ging mijn bed uit, trok mijn shirt en broek aan om vervolgens de telefoon uit de oplader te pakken. Beneden legde ik een briefje voor mijn kind neer, voor het geval die mij straks kwijt is. “HartslagNu. Ik ben weg.”
Mijn kind wist dan genoeg. Zo hebben we dit namelijk besproken als het ooit zo ver zou komen. Ik rende naar het huisnummer dat gegeven is in de app. In mijn ooghoek zag ik zwaailichten en ik was mij er van bewust dat het niet de lichten van een ambulance waren. Ik zag dat ze langzaam naast mij voorbij rijden. Het waren politieagenten. Keken ze waar ik heen ga? Zo langzaam reden ze mij voorbij.

Het besef zal er al wel gauw zijn, dat ik opgeroepen was. De politie stopte bij het huis waar de lichten al aan stonden. Ik ging naar binnen en zag dat een andere buurvrouw al had gereanimeerd. Ze zat bij de patiënt en die persoon in kwestie was gelukkig al weer een beetje bij kennis en aanspreekbaar. Een agent ging bij de patiënt zitten. De andere agent ging vragen stellen. Ik zag een andere man binnenkomen met een AED. Deze was niet meer nodig.

Vrij snel zag ik de ambulancebroeders binnen komen met hartapparatuur. Zij namen nu alles over en stelden vragen i.v.m. de medicijnenlijst. De partner was niet aanspreekbaar en zeer slecht te verstaan. Ze was in shock. Ik stelde haar gerust, zodat ze zich aan ging kleden, spullen bij elkaar ging zoeken die mee moesten naar het ziekenhuis. Ze kwam met een tasje voor het ziekenhuis naar beneden. Van de schrik wist ze niet meer wat te doen. De medicijnenlijst konden we niet vinden. De agent en ik besloten om dan maar de doos waar diverse pillen in zaten, samen met alle dozen die ik in een tas vond, mee te geven met de ambulance. Er werd besloten de patiënt mee te nemen naar het ziekenhuis, omdat er toch zorgen waren na het verhaal van de buurvrouw te hebben gehoord. De hartmonitor was inmiddels aangesloten en het infuus was ingebracht. De brancard werd binnen gebracht en de broeders namen de patiënt mee. Ik ging er vervolgens met de partner achteraan. Uit het verhaal met haar bleek dat ze geen kinderen hebben en dat er verder niemand is, die naar ze omkijkt. Ik heb vervolgens mijn telefoonnummer achtergelaten, zodat ze mij konden bellen vanuit het ziekenhuis om de partner weer op te halen, wanneer die nodig zou zijn. Nadat de ambulance was vertrokken, gingen we even naar de buurvrouw om water te drinken en na te praten. Daarna ging ik naar huis om te slapen, omdat mijn kind om half 8 gewekt moest worden voor school.

Om 05.00 uur ging de telefoon: het ziekenhuis. De partner was wat rustiger, maar nog erg verward. Ze gaf aan dat ze mij mochten bellen, als ze opgehaald kon worden. Ik stond het ziekenhuis vriendelijk te woord en natuurlijk was ik bereid haar op te halen. Ik keek op de klok en ik zag dat het nog makkelijk te doen is, voordat mijn kind wakker gemaakt moest worden. Ik legde weer een briefje voor mijn kind neer.

Bij het ziekenhuis was het toch even zoeken. Met hulp van de portier vond ik de patiënt en zijn partner. Fijn om ze zo te zien, nu de patiënt weer stabiel was.
De arts vertelde dat het goed ging, dat de patiënt naar de afdeling zou gaan en dat de partner naar huis kon met mij. Onderweg naar huis liet ik haar praten in mijn auto. Ze was nogal in shock en in het ziekenhuis constateerde, net als ik, dat er nu hulp in huis moest komen. De partner was een verward persoon. Zo wist ze bijvoorbeeld niet hoe een mobiele telefoon werkte en ze kon zelf geen 112 bellen. Nadat ik haar naar de voordeur heb gebracht, gaf ik haar een bemoedigende woord mee en zei haar om heerlijk te gaan slapen.
Heel rustig reed ik verder naar mijn huis en laat alles even door mijn hoofd gaan wat er in deze nacht was gebeurd. Kwart voor 6 ‘s morgens zat ik met koffie in de bank en besloot gewoon om, als mijn kind op school zou zijn, nog even te gaan slapen.