Het kindje doet het nu gelukkig goed

Het leek een rustige zondag te worden. Het was heerlijk weer en mijn vriendin zat in onze tuin te genieten van wat zonuren. Ik was naar het toilet gegaan. Op een gegeven moment werd er paniekerig gebeld aan de voordeur. Ik dacht ‘doe even rustig joh’. Totdat mijn vriendin naar binnen kwam rennen en mij vroeg direct naar buiten te komen. Een buurman sommeerde mij direct mee te komen, omdat ‘de baby van huisnr. 13 helemaal blauw was geworden’.

In no-time was ik bij de mensen thuis. Ik trof daar een baby van ca. 4 weken oud in de reiswieg aan, zo blauw als een smurf. Ik schrok me wild. De baby lag met opgetrokken beentjes. Ik ging er op m’n knieën erbij zitten. Ik controleerde of er ademhaling was. Er zat geen leven meer in het kindje. Je oefent altijd op een volwassen pop. Dit is toch heel wat anders. Ik wist dat je in een hoger tempo en met twee vingers moest reanimeren. Maar in de stress ging het totaal verkeerd. Vooral ongecontroleerd. De moeder had 112 aan de lijn met een mobiele telefoon. Een andere buurvrouw die tegenover mij zat op haar knieën, nam de telefoon over van de moeder. De centralist van 112 begon mij toen te coachen. Vanaf dat moment ging het veel beter en vond ik mijn rust.

Zo moest ik hard op tellen en moest ik vertellen hoe het kindje reageerde. Het kindje reageerde nergens op. Op eigen initiatief drukte ik de borstkast dieper in. Direct reageerde de baby door haar beentjes te strekken. Haar ogen gingen even open. Het duurde echter maar één tel. Het kindje zakte meteen weer. In de verte hoorde ik de sirenes van politie en ambulance. De centralist zei: doorgaan, doorgaan. Na een aantal keren beademen en borstcompressie begon het te huilen. De centralist hoorde dat en hij zei toen dat ik het mocht optillen. Ik had het kindje in mijn armen en voelde het windjes geven in mijn hand. Dit voelde op dat moment heel erg goed.

Ik heb het kindje naar binnen gedragen en op de salontafel gelegd, in afwachting van de hulpdiensten. Het ambulancepersoneel na de verzorging van mij over.

Op dat moment ben ik op de bank gaan zitten in de huiskamer. De tranen biggelden over mijn wangen. Mijn vriendin en buurvrouw, maar ook de vader, vingen mij op door een arm om mijn heen te leggen. Op dat moment was ik voor iedereen te veel en ben ik weer naar mijn eigen huis gelopen. Ik ben in de tuin gaan zitten, ik heb een glas wijn ingeschonken en ik knapte helemaal af. Ik kreeg enorme hoofdpijn. Ik nam paracetamol in en ik probeerde samen met mijn vriendin alle emotie een plaatsje te geven. ’s Avond ben ik toch naar een theaterconcert gegaan van Boudewijn de Groot. Ik had daar al kaarten van.

De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan, waar ik alle verhalen heb verteld. Ik heb wel ervaren, dat ik de persoonlijke gevolgen heb onderschat. Het heeft een enorme impact op mijn gehad. Ik was echt helemaal van slag. Ik heb niets van de hulpdiensten gehoord, geen bedankje niets. Niet van de politie en niet van het ambulancepersoneel. Terwijl er 4 agenten en 4 verpleegkundigen binnen waren, die niet allemaal iets konden doen.

Het kindje heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen en doet het nu geweldig. Waar ik toch wel een beetje trots op ben. Ik vind het ook jammer dat de ouders niet spontaan naar mij zijn komen om te vertellen over de genezing van hun kindje. Alles wat ik weet, heb ik moeten vragen of hoorde ik van de buurman. Ze hebben mij niets eens verteld dat het kindje ontslagen was uit het ziekenhuis. Dit vind ik toch wel teleurstellend. Het is niet anders. Maar het kindje doet het goed en dat is het belangrijkste. Dit in mijn eerste ervaring met een reanimatie.

NB (redactie): bij deze reanimatie zijn geen burgerhulpverleners van HartslagNu opgeroepen.  HartslagNu hanteert de NRR-richtlijnen (Nederlandse Reanimatie Raad). De huidige regels vertellen dat er geen burgerhulpverleners opgeroepen mogen worden, wanneer het kinderen jonger dan 1 jaar betreffen. Dit heeft o.a. te maken met de heftigheid van de situatie waarin je als non professional in terecht komt. Desalniettemin is het natuurlijk geweldig dat door de inzet van deze hulpverlener, het kindje het gered heeft.